Oprichter van de stichting

 

Ik ben 33 jaar geleden geboren in Kinshasa, de hoofdstad van de Democratische Republiek Congo. Een prachtig land in het hart van Afrika. God heeft het geschapen als één van de rijkste landen ter wereld wat grondstoffen betreft, maar coruptie en machtspellethes hebben er voor gezorgd dat de bodemrijkdommen nooit ten goede zijn gekomen aan de bevolking.

 

Vandaag is het één van de armste landen ter wereld. Ik ben opgegroeid in Matadi, een havenstad aan de grens met Angola. Inmiddels woon ik bijna net zo lang in Nederland als ik in Congo heb gewoond. Toen ik zeventien jaar was, moest ik het land ontvluchten. Ik had geen keuze, het was leven of dood. Verstopt onder in een schip ben ik naar Europa gekomen, voor mij een hele nieuwe, onbekende wereld. Hier heb ik het de eerste jaren erg moeilijk gevonden. De asielprocedure, een andere taal, een totaal andere cultuur en een vrijheid, die ik niet gewend was. Ik moest opnieuw beginnen. Jarenlang heb ik geen enkel contact meer gehad met mijn “thuis”. Bellen was bijna onmogelijk en brieven kwamen niet aan of werden geopend. Wel hoorde ik af en toe via landgenoten iets over mijn familie, zo ook dat mijn moeder in 1994 overleden was.

 

Ik woonde de eerste jaren in Zeewolde, Lunteren en later in Ede. Daar leerde ik ook mijn vrouw Mirjam kennen en we trouwden in 1998, na een lastige periode van het zoeken naar een gelegiliseerde geboorteakte en heel veel waarschuwingen van de omgeving.

Dankbaar ben ik nog steeds dat ik haar mocht leren kennen. Dank aan God die grote dingen in mijn leven doet. Hij gaf mij een gezin hier in dit land, drie lieve jongens en een prachtig meisje vernoemd naar mijn moeder. Ik ben reuze trots op hen!

 

God gaf mij ook de mogelijkheid en ruimte om vandaag iets te kunnen doen voor Congo. Ik heb het verlaten als een blad, van de boom gevallen. Nooit kan dat weer terug komen aan diezelfde boom. Ik was verstoten door mijn land.

Nu heeft Hij mij dezelfde richting teruggewezen. Ik kan iets doen voor mijn landgenoten. Soms voel ik me als Jozef, die in de put gegooid werd en verkocht, in de gevangenis heeft moeten zitten. Verstoten, net als ik.

God leidde zijn leven op een bijzondere manier. En zo ook dat van mij. Als ik naar mijn leven kijk, kan ik het me soms niet voorstellen dat ik nu in Congo met de minister aan tafel mag zitten, praat met mensen uit de regering, met een delegatie van het ministerie door Kinshasa rijd, praat over de mensenrechten, ook in Matadi door de gouverneur beschermd word.

Ik was een straatkind en had politieke problemen. God haalde mij uit de gevangenis, deed mij ontsnappen aan de doodstraf en maakt mij nu tot iemand die iets mag betekenen voor het land Congo en de mensen.

 

Soms vraag ik me af waarom dit allemaal gebeurd. Ik heb God gevraagd om iets te kunnen betekenen voor kinderen die leven zoals ik dat gedaan heb, Hij geeft mij zoveel meer dan ik zelf had kunnen bedenken. Het maakt mij blij, maar ook wel eens verdrietig. Waarom ik en niet mijn familie? Waarom hier vuilnisman bij Rova en daar zo speciaal voor de mensen? Ik denk vaak aan prediker 10: 5- 10.

 

Ik ben nu enkele keren terug geweest naar Congo. Ik heb inmiddels beveiliging en de juiste contacten, om “veilig” door het land te kunnen reizen. Het was bijzonder om in januari 2008 met Klaas de Lange, Mark Mulder en Arthur Weynschenk mijn land te bezoeken. We hebben een school mogen openen, gebouwd met steun van onze stichting l’Amour du Prochain (mede dankzij onze overleden broeder Klaas Prins) en honderden blije kindergezichtjes mogen zien. Wat bijzonder!

We mochten tien kinderen bezoeken die we opvangen en eerder op de straat leefden. Wat maakt het me blij er voor hen te kunnen zijn en iets van Gods grote liefde door te kunnen geven! Ze prijzen God vandaag!!  

 

Ik dank God voor wat Hij in mijn leven doet!