vrijdag 13 januari 2006

Na een heel voorspoedige reis, werden Christophe en Mark vanaf het vliegveld opgehaald door twee mensen van Ceac. Ze reden met een auto door een sloppenwijk. Mark was erg onder de indruk van de dingen die hij daar zag. Hij kon zijn ogen niet geloven: auto's volgeladen met daarboven op ook nog mensen, auto's zonder verlichting met een zaklamp aan de voorkant van de auto. Wat hem trof was de vriendelijkheid van de mensen. "Iedereen is hier lief !" De nacht brachten ze door in een mooi huis van Ceac in een van de betere wijken van Kinshasa. De natuur "knetter-groen", mango bomen, bananenbomen echt prachtig. Ze kregen een goede maaltijd (spaghetti), een warm bad en een bed met klamboe.

zaterdag 14 januari 2006

Chilo kwam naar het huis waar Mark en Christophe verbleven. Ze hebben veel met elkaar gesproken en veel zaken geregeld. De noodzakelijke reispapieren werden geregeld bij de immigratiedienst. Eigenlijk zou dit pas maandag gebeuren, maar alles bleek maandag en dinsdag dicht te zijn. Met hulp van Ceac kregen ze dit gelukkig zaterdag al voor elkaar. Ze hoefden daarom niet langer in Kinshasa te blijven en om de vaart er in te houden zijn ze dan ook vandaag vertrokken naar Boma. De auto was geregeld, alle papieren in orde en de regering op de hoogte van hun reis naar Boma. Het werd een reis van 9 uur. Onderweg stopten ze af en toe om fruit te eten. Ook werden ze wel staande gehouden door militairen, maar wanneer deze de papieren zagen en Ceac -mensen was het goed en konden ze door. "Heel veel mensen komen niet verder, maar wij kunnen overal zo doorrijden!" zeiden ze enthousiast. Ook moesten ze wel eens betalen om verder te komen, maar dit ging dan om 10 of 20 cent. In Boma aangekomen, werden Mark en Christophe opgewacht en toegezongen. Een heel aparte ervaring voor beiden!   zondag 15 januari 2006 Het verblijf in Boma is perfect geregeld. Mark en Christophe slapen op één kamer. Er wordt goed voor ze gezorgd: koffie met broodjes als ontbijt en verder is er iemand die voor ze kookt. Ze werden met een auto opgehaald om naar de kerk te gaan. Daar werden ze ook al zingend welkom geheten. De dienst duurde van 11 uur tot 15 uur, maar beiden hadden dit niet eens in de gaten. Verschillende koren zongen en het was heel indrukwekkend.   "Maken jullie je geen zorgen, alles loopt gesmeerd!", waren de woorden van Mark vandaag. Christophe zei nog: "Zo ken ik mijn eigen land niet." "Geweldig!"   Wij zijn er erg gerust onder. Telefonisch zijn ze goed te bereiken. Ze hebben een eigen nummer, namelijk 00243-998954078. De lijn is vrij goed en duidelijk. Over mailen hebben ze het nog niet gehad. Mark heeft al veel gefilmd. Woensdag komen Chilo en opa Pierre ook naar Boma. Zij regelen eerst nog wat zaken in Kinshasa.   maandag 16 januari 2006 Christophe en Mark bezochten vandaag een opvanghuis voor straatkinderen in Boma. Er worden hier 68 straatkinderen opgevangen in de leeftijd van 2 tot 22 jaar. Ze waren erg aangeslagen door alles wat ze zagen. Ze zagen onder andere een meisje van ongeveer 2 jaar die in haar nog jonge leven al één of meerdere keren verkracht is. Mark vertelde ons de situatie van een kind in een uitzichtloze situatie. Dit kind zal voor altijd beschadigd zijn. Geen enkele levensvreugde was bij dit meisje meer te ontdekken en er was geen uitdrukking meer in haar ogen te zien.  De woorden die Mark ons aan de telefoon vertelden waren; "wat wij vanochtend hebben gezien is niet te begrijpen, dit wil je echt NIET zien". Mark en Christophe waren hier beide aangeslagen van. Toch proberen ze deze ervaringen positief te gebruiken omdat dit een bevestiging is dat er voldoende goed werk te doen is voor de stichting en er een duidelijke noodzaak bestaat voor het werk wat wij als stichting in Congo willen gaan doen. De rest van de dag hebben ze doorgebracht met de leden van CEAC en zijn er gesprekken over en weer gevoerd. De foto van Mark en Christophe met de leden van CEAC is op het moment genomen dat ze het eens zijn geworden over een goede samenwerking.   dinsdag 17 januari 2006 Het programma is behoorlijk druk tot nu toe. Ze hebben vandaag een ziekenhuis bezocht. De armoede en onhygienische omstandigheden in het ziekenhuis waren ver boven hun eigen verwachting: bebloedde matrassen (wat er nog over was van een matras), vuil in de gangen, medische onwetendheid, om maar te zwijgen over het tekort aan medicijnen. Christophe vertelde via de telefoon aan ons dat er geen plaats was voor kinderen die net geboren waren. Daarom werden ze zomaar ergens in het gebouw neergelegd.   Toevalligerwijs hadden ze vandaag ook een ontmoeting met een grote groep weduwvrouwen, die een bijeenkomst in de kerk hadden. Deze vrouwen waren erg verheugd en vonden het heel bijzonder om bezoek te krijgen uit het verre Nederland. Op Congolese wijze uitten deze vrouwen hun blijdschap in het zingen van liederen speciaal bestemd voor Mark en Christophe.   ' s Avonds werden ze weer uitgenodigd door Rubain van CEAC en zijn vrouw om bij hun thuis te komen eten. De jongens kregen een overheerlijke maaltijd voorgeschoteld bestaande uit rijst, vis, bananen. Er was zelfs aan een biertje voor Mark gedacht. Mark en Christophe genieten van de Congolese gastvrijheid.   Morgen (woensdag)  zullen ze vertrekken naar Moanda. Moanda ligt een aantal honderd kilometer verderop. Tot nu toe waren de wegen redelijk tot goed begaanbaar. Het laatste stuk van de reis, zo'n 120 kilometer, zal grotendeels door het oerwoud gaan. Ze verwachten dat ze de reis binnen driekwart dag  kunnen doen. Het plan is om in Moanda het eerste project van L' Amour du Prochain te beginnen: namelijk het bouwen van een school. woensdag 18 januari 2006 Vandaag zijn Christophe en Mark samen met een groep van CEAC van Boma naar Moanda gereist. Papa Nzelele (zoals iedereen de "baas" van Ceac noemt...) had een jeep geregeld. De reis verliep voorspoedig. Onderweg hebben de jongens veel gezien en beleefd. Ondermeer reden ze door een paar dorpen waar de mensen zingend en roepend op hen afkwamen, een blanke die een bezoek brengt aan hun dorp was echt een bezienswaardigheid! "Mundele, mundele!", riepen ze naar Mark. Wat betekent: "Een blanke, blanke!"   In Moanda zijn ze meteen op bezoek gegaan bij de school. Helaas waren er geen kinderen mee. Ze hebben een gesprek met de directeur van de school gehad. Ze zullen morgen terugkeren om dan ook de kinderen te ontmoeten. Mark en Christophe hebben zich verbaasd over de onwetendheid van het personeel op verschillende gebieden, ondermeer organisatie, het houden van lessen, leermiddelen. Christophe en Mark hebben het personeel uitgelegd hoe een aantal van deze zaken wordt aangepakt binnen een Nederlandse onderwijssysteem.   De avond hebben ze in gezelligheid doorgebracht met de hele groep in Moanda. Een biertje, zoutje en tot in de nacht gesprekken voeren over de Nederland en Congo en de grote verschillen die er tussen beide landen zijn.   De nacht hebben ze doorgebracht in het logeerhuis. Ze kregen daar de mooiste kamer met een groot bed onder klamboe. Helaas moesten ze dat grote bed wel samen delen....   donderdag 19 januari 2006 Om zeven uur s'morgens waren Christophe en Mark al bij de zee van Moanda. Een prachtig uitzicht! Het wordt 's morgens al vroeg licht, dus alles begint ook lekker op tijd.   Aan het begin van de ochtend zijn ze op bezoek geweest bij de school. Alle kinderen stonden hen op te wachten en zongen uit volle borst, zoals de congolezen dat kunnen! Mark sprak hen toe en Christophe vertaalde het in het Kikongo. Een bijzondere ervaring voor Mark dat zijn woorden in voor hem in een onbegrijpelijk taal worden vertaald.   De kinderen op scholen zijn verplicht van de congolese regering een schooluniform dragen. Jammer genoeg kan niet iedere ouder dit kledingstuk betalen. De school zag er zeer armoedig uit. Er was nauwelijks onderwijsmateriaal aanwezig. Mark en Christophe hebben gezamenlijk de naam van onze stichting verbonden aan de school door symbolisch het logo van L'amour du prochain" op de deur te plakken. Onderwijspersoneel en kinderen waren erg enthousiast over de naam van de stichting en over het logo met daarin het hart van Congo. Ze werden nog enthousiaster toen ze begrepen dat de stichting iets wil gaan betekenen voor deze school en dat de stichting wil zorgdragen dat er ook "armere" kinderen (straatkinderen) op deze school actief kunnen zijn.   Een ambtenaar van de immigratiedienst ging met Mark en Christophe mee bij het bezoek aan deze school om te onderzoeken of de activiteiten die zij die dag gingen doen inderdaad te maken heeft met hulpverlening en niet bijvoorbeeld met spionage.   Deze ambenaar werd gerustgesteld toen hij zag met welk enthousiasme 'ons tweetal'  polshoogte nam op de school. Aan het einde van de dag was hij ook om en wilde hij graag een sticker met het logo van de stichting. Gezien de situatie konden Mark en Christophe dit natuurlijk niet weigeren.   In de middag reden ze met hun chauffeur weer terug naar Boma. De reis ging vlot. Bij het logeerhuis gekomen stond er al een groep kinderen op hun te wachten die wel zin hadden in een partijtje voetbal met de heren uit Nederland! Opvallend is dat binnen de korte tijd dat Christophe en Mark in Boma verblijven, iedereen terplekke op de hoogte is van het bestaan van de stichtng en het verblijf van de twee ambassadeurs. De naam L'amour du prochain wordt al langzaam een begrip. Diverse mensen willen de twee ambassadeurs in levende lijve zien.   Mark voelt zich inmiddels helemaal thuis bij het Congolese volk. De mensen twijfelen al aan zijn nationaliteit, en roepen hem steeds toe:"Jij bent één van ons, jij bent ook zwart, jij bent een echte Congolees!"   De avond waren ze weer te gast bij Rubain (van CEAC).   vrijdag 20 januari 2006 Vandaag klonken beide jongens vermoeid aan de telefoon. Ze hadden een zware dag gehad waarop ze veel hadden moeten praten. Chilo en  Nzuzi (advokaat) waren vanuit Kinshasa gekomen om verdere afspaken te maken met betrekking tot het werk van de stichting. Er moesten papieren worden opgesteld en verschillende documenten worden ondertekend.   Mark had liever gehad dat er vandaag meer activiteiten waren ondernomen en iets minder tijd was genomen om de 'papieren' puntjes op de 'I' te zetten.   Aan het einde van dag kwam de beste vriend van Christophe op bezoek, Chillo. Christophe had Chillo erg gemist. Mark heeft de twee heren alleen gelaten en van de gelegenheid gebruik gemaakt om te gaan filmen en met de kinderen in de omgeving te spelen.   Morgen zullen ze onder andere de kerkdienst van zondag voor gaan bereiden, waarin zowel Mark als Christophe de gelegenheid krijgen een woord tot de mensen te spreken. Spannend! Maandag is het plan om terug te keren naar Kinshasa. De reis zal via Matadi gaan, waar de vader van Christophe woont. Hij zal verder mee gaan naar Kinshasa zodat ze elkaar nog wat langer kunnen zien.   zaterdag 21 januari 2006 Veel gepraat/overleg met CEAC. Daarnaast ook bijgetankt. De vermoeidheid van de afgelopen week kwam nu naar boven. Het was vandaag een hele benauwde dag.   Christophe en Mark gaven aan dat er ook hulp werd gevraagd door mensen daar die hun eigen project hebben. Deze hulp moeten ze helaas weigeren. Wel moeilijk, maar ze kunnen helaas niet alles op zich nemen.   Ze verblijven nog steeds in Boma. De avond brachten ze door bij Rubain, ze zitten hier altijd buiten met uitzicht op de haven. Samen keken ze de voetbal-wedstrijd Congo-Togo op een televisie die in de buitenlucht stond. Natuurlijk heeft Congo deze wedstrijd gewonnen!!!   zondag 22 januari 2006 Deze dag zijn Christophe en Mark naar de kerk geweest in Boma. Beiden moesten daar hun zegje doen en deden dit dan ook in drie talen: Lingala, Kiyombe en Kikongo.  Het was een mooie dienst. Christophe werd alleen geplaagd door keelpijn en een grieperig gevoel. Mark had al een paar dagen last van zijn buik. De temperatuur was ook maar moeilijk te verdragen, weer was het deze dag erg benauwd.   Verder werd de dag doorgebracht met afscheid nemen en nog de laatste dingen doorspreken. Morgenochtend om 5 uur zullen ze vertrekken naar Matadi, van waaruit ze verder gaan naar Kinshasa.   Papa Nzelele blijft in Boma, waar hij woont. Rubain (van Ceac) zal met hen meereizen naar Kinshasa. Chillo is al vertrokken naar Matadi, waar zijn huis staat.   Het tweetal heeft er erg veel zin in om naar Matadi te gaan, waar Christophe is opgegroeid en zijn vader, opa Pierre (zoals hij inmiddels ook in Congo wordt genoemd) zal ontmoeten. Verder zijn ze van plan bij Chillo op bezoek te gaan en de markt te bekijken, waar Christophe vroeger met zijn moeder spullen verkocht. We zijn weer benieuwd naar de verhalen van morgen!   maandag 23 januari 2006 Om half 6 'smorgens vertrokken Rubain, Hendry, Christophe en Mark vanuit Boma om samen naar Matadi te gaan. Het was moeilijk voor Christophe om maar zo'n korte tijd bij zijn familie en bekenden door te brengen. Het bezoek riep veel herinneringen op en viel dan ook zwaar. Terwijl hij met zijn vader en zussen sprak, ging Mark er op uit om nog wat te filmen.   Aan het begin van de middag vertrokken ze naar Kinshasa en deze reis verliep goed. Moe en niet erg lekker kropen ze tegen negenen 's avonds in bed bij het logeerhuis waar ze eerder ook verbleven.   dinsdag 24 januari 2006 Eindelijk een rustdag! Lekker bijkomen van alle emoties en ervaringen. Christophe sprak veel met zijn broer, die sinds kort in Kinshasa woont. Dat was erg fijn. Tembo en Dadi kwamen nu ook om het één en ander te bespreken rond het werk van de stichting.   Helaas kregen ze vandaag ook het bericht dat opa Pierre (vader Christophe) waarschijnlijk niet meer naar hen toe zal komen. Hij is oud (bijna 80 jaar) en kan het reizen niet goed meer aan. Dat kwam hard aan!   Morgen zullen ze naar de markt en nog wat papierwerk regelen met Tembo en Dadi (die vanuit Congo de stichting L'amour du prochain zullen ondersteunen).   woensdag 25 januari 2006 Mark en Christophe moesten bijkomen van de vele kilometers die ze gereist hebben in Congo. Het weer zat vandaag ook niet mee. Snikheet, een schaduwplekje is niet altijd even makkelijk te vinden.   Vandaag zijn ze naar de markt geweest. Een hele belevenis en op geen enkele manier te vergelijken met een ochtendje 'superen'  bij de Albert Hein. Verder hebben ze de dag gebruikt om met elkaar te overleggen welke zaken ze de komende dagen nog kunnen doen.   De avond hebben ze doorgebracht in het logeerhuis. Hendry en Rubain van CEAC, en Tembo waren er ook. Het weerbericht uit Nederland klinkt niet als een aantrekkelijk vooruitzicht.   donderdag 26 januari 2006 Vandaag hebben ze de dierentuin in Kinshasa bezocht, dit is totaal niet te vergelijken met een Nederlandse dierentuin. De dieren worden hier wel goed verzorgd, maar zitten in te kleine hokken. 's Middags zijn ze op bezoek gegaan bij een halfbroer van Christophe (Miele), die samen met een neef van hem (Honoree) en zijn familie in een buitenwijk van Kinshasa woont. In de loop van de avond viel de electra uit, wat daar wel vaker gebeurde. Het werd dus een sfeervolle avond met een olielampje.   vrijdag 27 januari 2006 Vandaag was eigenlijk een dag van afscheid nemen. Ze hebben deze dag grotendeels bij huis doorgebracht. Samen met Rubain, Hendry, Chilo en nog wat anderen hebben ze veel gepraat en gelachen. Om 16:30 uur met de taxi naar het vliegveld (met 3 man voorin en 4 achterin), dit was een hele belevenis op zich. Op het vliegveld van iedereen afscheid genomen en om 21:30 opgestegen. Dit was gelijk het einde van een heel bijzondere en indrukwekkende reis. zaterdag 28 januari 2006 Halllo allemaal, Bedankt voor de vele reacties, dit heeft ons erg goed gedaan. We hebben een hele indrukwekkende reis gehad. Veel mooie dingen van het land gezien, maar ook de erge dingen zoals straatkinderen, vervallen ziekenhuizen en de school in Moanda. Verder hebben we alle informatie om tot een goede samenwerking in Congo te komen verzameld. Binnenkort zullen we de teksten op de site aanpassen met alle informatie die we ingewonnen hebben.  Hieronder nog een laatste foto van mij en Christophe in een blouse die we van Tembo (voorzitter L'amour du prochain Congo) gekregen hebben. Ze hebben zelf een logo van Amour gemaakt en deze op de blouse gezet. Christophe en Mark